Zuid-Holland in de oorlog:
Zuid-Holland 1940-1945

Tijdens de Duitse inval in mei 1940 wordt hevig gevochten bij de Moerdijkbruggen en in de omgeving van Den Haag. Op 14 mei 1940 bombarderen Duitse vliegtuigen Rotterdam. Binnen enkele minuten verandert de binnenstad in een vlammenzee. De Nederlandse legerleiding besluit te capituleren. Het puinruimen kan beginnen. In de Haagse Ridderzaal wordt de Oostenrijkse nationaal-socialist Seyss-Inquart geïnstalleerd als hoofd van het Duitse bestuur in Nederland. Omdat Zuid-Holland van militair strategisch belang is, bouwen de Duitsers langs de Noordzeekust een indrukwekkend stelsel van verdedigingswerken, als onderdeel van de Atlantik Wall. In Den Haag en Scheveningen worden complete wijken ontruimd en woonhuizen afgebroken. De bewoners moeten evacueren.
Den Haag is de gemeente waar, na Amsterdam, de meeste joden wonen. Evenals joden uit andere Zuid-Hollandse plaatsen worden zij in 1942 en 1943 gedeporteerd naar het doorgangskamp Westerbork in Drenthe. Sommige joden lukt het een veilig onderduikadres te vinden.
Vanaf het najaar van 1944, als Zuid-Nederland is bevrijd, onderhoudt het verzet een geheime verbinding met het vrije zuiden door het waterrijke Biesboschgebied. In deze laatste oorlogsmaanden neemt de Duitse terreur in alle hevigheid toe. Op 10 november 1944 sluiten Duitse soldaten Rotterdam van de buitenwereld af. Vijftigduizend mannen en jongens worden weggevoerd en gedwongen voor de Duitsers te werken. Een tiental dagen later volgt een grote razzia in Den Haag.
Tijdens de laatste zware oorlogswinter ontstaat in de Zuid-Hollandse steden een ernstig tekort aan eten. Duizenden stedelingen, onder wie veel vrouwen en kinderen, trekken er tijdens de Hongerwinter op uit om bij boeren in de wijde omtrek voedsel te halen. In mei 1945 is de Duitse capitulatie eindelijk een feit. Met groot enthousiasme haalt de bevolking de bevrijders binnen.