J.Meijer uit Eelde schreef het volgende:
We deden altijd hun laarzen uit en mijn moeder mocht het vloerkleed in de kamer op de kop leggen. We kregen ook af en toen ook wel eens een kuch van ze en een keer een varkenskop en wel eens wat fruit (uit de Betuwe)en vetpotjes als verlichting,want we hadden in die tijd geen elektrisch licht meer. Onze meterkast was verzegeld; alleen de Duitsers -en echt niet alle - hadden nog wat eletr.licht. In de bossen zaten veel Duitsers ingegraven tussen bomen en heuveltjes. Wij ontdekten dat er op een heuvel,de Koningsberg,een grote stapel brood lag voor de voedselvoorziening van de soldaten. Wij erop af. Twee soldaten bewaakten de voorraad.We hebben wat met ze gekletst en ze begrepen wel dat we best wat brood wilden hebben. We kregen dan ook wat sneden brood met boter en suiker (van Hupkes uit Arnhem).Toen we later naar huis gingen kregen mijn vriend en ik elk een kuch mee; zelfs wit brood! 's Avonds gingen wel er wel met een man of zeven naar toe. Maar toen stonden er meer Duitsers bij de berg brood. Een onderofficier vroeg:Gibts etwas zu gucken! Ja, zei een van ons, gib uns ein Brot. De Duitsers overlegden toen wat met elkaar en een van hen sloeg toen het zeil omhoog en gaf ons ieder een brood,een echte Duitse kuch. Ik was brutaal en vroeg: Gib mir ein weisz. De soldaat dook weer onder het zijl en gaf me een witte kuch. Onder vielen Dank zijn we toen weer weggegaan.Ik had toen weer een brood en ook mijn beide broers hadden elk een brood.Er kwamen dus die dag vier Duitse kuchen in huis. Dat kwam heel goed van pas in ons grote gezin. Dit is een voorbeeld dat het er ook wel eens anders aan toe ging in bezettingstijd en zo kan ik wel meer voorbeelden noemen. Het klinkt velen misschien gek in de oren, maar de oorlogstijd was voor mij, ondanks artilleriebeschiettingen,luchtaanvallen en vaak toch wat te kort aan eten, een heel spannende tijd die ik niet graag had willen missen. De vier laatste dagen voor onze bevrijding op 16 april 1945, zijn moordend geweest,maar o er was zo veel te beleven voor jongs van mijn leeftijd. Gelukkig heb ik niemand van ons gezin door oorlogsgeweld hoeven missen hoewel dat gemakkelijk had gekund.Ik ben toen een hele nacht niet thuis geweest omdat ik midden in een moordend artillerievuur lag; overal sloegen granaten in en ik kon toen niet meer thuiskomen en heb een deel van de nacht in de kelders van het kasteel in Rozendaal doorgebracht en dat was een verhaal op zichzelf.Ik kan er een boek over schrijven en dat heb ik ook gedaan. Het is in concept,nog steeds !! Verder de beste groeten aan delezers van mijn verhaal.

Ton Beekes uit De Bilt schreef het volgende:
Beste Herman (Haarhuis),

Volgens mij heeft (architekt) Frank Willems uit Nijmegen (oude leerling) veel informatie over de villa.
Indien geinteresse kan ik je wel aan adres/telefoonnummer helpen.
mail me maar eens awj.beekes@wanadoo.nl
gr.Ton Beekes

ton grootheest uit bocholtz limburg schreef het volgende:
pap ik ben trots op je ,je hebt altijd voor de gewone man gestreden en tegen elke oorlog .laten wij een voorbeeld volgen geen oorlog tegen niemand meer .
voor mij is iedere persoon gelijk behalve het kapitaal die zorgen voor deze oorlogen.
niemand neemt mij deze leer meer af , daarom pap ga zo door met deze strijd en je verhaal in oorlogskind.