Manjit uit amsterdam schreef het volgende:
ik vind het erg zielig wat er is gebeurd ..!!

J.P. Roozeboom uit Rotterdam schreef het volgende:
Ik wil u graag het volgende beschrijven over een oorlog die Nederland graag wil vergeten:
Wij lagen eind 1942 in Bremen in een haven. Voor ons schip lag een zeeschip. Van de achtersteven werd door een man met een witte muts op, een homp brood in het water gegooid. Toen gebeurde er iets wat ik (toen een jongetje van 8 jaar) nooit zal, en zelfs nooit kán vergeten.
Eén van de werkende mannen had dat brood zien gooien. Hij liet prompt zijn schop vallen, trok de lompen van zijn lijf, sprong spiernaakt in het ijskoude water en zwom naar dat
stuk brood. Toen hij het te pakken had schrokte hij zo vlug als mogelijk
was dat, door het water van de haven vast wel vies geworden, brood
naar binnen.
Op de kade stonden zijn nazi-bewakers te kijken. Ze schreeuwden woedend
dat hij terug moest komen. De anderen hielden hun geweren gericht
op de andere Russen. Aan deze mannen werd toegeschreeuwd dat ze moesten
doorwerken en niet kijken. Het was om bang van te worden - dat werd
ik ook - maar ik kon niet weg, ik leek verlamd, de spanning liep snel
op.
De in het water gesprongen Rus was intussen weer naar de kade gezwommen.
Hij klom langs de sporten van een in de kademuur gemaakte ijzeren
trap omhoog. Hij rilde verschrikkelijk. Het water was natuurlijk ook
koud geweest, maar om nat, bij een zware vrieskou, naakt een ijzeren
trap op te klimmen was weer iets heel anders. Alleen daarmee al zou
een kerngezonde goed doorvoede man in grote gezondheidsproblemen komen.
Deze Rus was zwaar ondervoed en waarschijnlijk zo ziek van honger dat hij
alles, wat nog aan leven in zijn lichaam was, inzette om dat ene stuk
brood toch maar te krijgen.
Hij kwam boven, mager en nat als een druipende zak met benen, met
zijn holle ogen op zijn lompen gericht die nog net zo lagen als hij
ze had neergegooid. Lompen die hij nu erg hard nodig had, en dan hard
werken om warm te worden, zal de man misschien wel in blinde naïviteit
hebben gedacht. Hij zag waarschijnlijk op het laatst pas de laars,
die er als een olifantspoot op was geplaatst, met daarboven een grijnzende soldaat.
Alles gebeurde op nog geen zes meter bij me vandaan en binnen een
heel korte tijd. Wat zou er gaan gebeuren? Nou dat werd direct duidelijk.
Eén soldaat had zijn geweer aan de loop in de linkerhand genomen.
Met de rechterhand had hij het midden van dat wapen stevig vast. Hij
haalde uit, zoals een honkbalspeler met zijn een knuppel een slag
aanzet. De kolf van het geweer kwam recht en plat in het gezicht van
de Rus. Het bloed spatte in het rond. De man gaf een snerpende gil
van pijn en zeker ook van angst. Achterovervallend moest het slachtoffer
ook de volgende slag in zijn gezicht incasseren. Nog twee slagen beukten
op zijn borstkas. De stumper zal het wel niet meer hebben gevoeld,
want hij lag bewegingloos kruislings over een spoorrail op de grond.
Schreeuwend van woede en haat beval de soldaat, of waarschijnlijk
was het een onderofficier, naar vier andere gevangenen, dat ze het
slachtoffer weg moesten brengen. Dit drama zal de Rus naar alle waarschijnlijkheid
niet hebben overleefd.

kuyper uit meeden schreef het volgende:
ik zou graag in kontakt komen met mevrouw eikelboom omdat familie van mij samen met johannes post heeft gwerkt in de oorlogsjaren bij het verzet
in afwachting van u reaktie